Zważając na grożące jej kary oraz wielość popełnionych czynów, to wyrok w wysokości 4 miesięcy pozbawienia wolności w zawieszeniu na jeden rok należy uznać za dość niski. Nie bez znaczenia był fakt, że to nie ona była mózgiem całej operacji.

Jak widzisz, za spisanie jednego małego i pewnie krótkiego papierka, możemy odpowiadać nawet za dwa przestępstwa. Musisz mieć jednak na uwadze, że w zależności od konkretnej sytuacji możesz odpowiadać również za inne czyny.

Wracając jeszcze do wcześniejszego wyroku, to zapadła w nim ważna teza, która może mieć wpływ na linie orzeczniczą. Otóż Sąd Apelacyjny stwierdził, że jeżeli oskarżona podrobiła testament i na jego podstawie doszło do sądowego stwierdzenia nabycia spadku na rzecz osoby, która była beneficjentem zapisów tego testamentu, to zachowanie oskarżonej dotyczyło istotnego w obiegu prawnym dokumentu, który wywoływał poważne następstwa dla stosunków majątkowych spadkobierców. Same te fakty świadczą o tym, że stopień społecznej szkodliwości czynu oskarżonej nie występował na poziomie uzasadniającym warunkowe umorzenie postępowania karnego.

Od chwili wydania tergo wyroku, osoby które podrobiły testamenty mają znacznie trudniejszą obronę, gdyż Sądy Bedą niechętnie stosować warunkowe umorzenie.

Jeśli Jesteś oskarżony albo to na twoją szkodę popełniono przestępstwo to zgłoś się do nas. Nasz zespół pomoże rozwiązać nawet najtrudniejszą sprawę.

1. Jaką karą zagrożone jest przestępstwo stalkingu z art. 190a kk?

Zgodnie z art. 190a § 1 kk, kto poprzez uporczywe nękanie innej osoby lub osoby jej najbliższej (w rozumieniu Kodeksu karnego może to być małżonek, osoba pozostająca we wspólnym pożyciu, rodzice, dzieci, rodzeństwo itp.) wzbudza u niej uzasadnione okolicznościami poczucie zagrożenia lub istotnie narusza jej prywatność, podlega karze do lat 3. Zgodnie z art. 190a § 2 kk tej samej karze podlega ten, kto podszywając się pod inną osobę wykorzystuje jej wizerunek lub inne jej dane osobowe w celu wyrządzenia jej szkody majątkowej lub osobistej. Za uporczywe nękanie sąd orzeka karę więzienia na maksymalnie 3 lata. Ustawodawca w art. 190a kk nie sprecyzował, jaka jest najniższa możliwa kara za stalking. Zgodnie z art. 37 kk, kara pozbawienia wolności trwa najkrócej miesiąc. Może się więc zdarzyć, że sąd wymierzy Ci karę więzienia nieprzekraczającą roku. W takim przypadku może warunkowo zawiesić jej wykonanie na okres próby. Jeżeli jesteś oskarżony lub podejrzany w sprawie o stalking, nie zwlekaj i skontaktuj się z nami. Adwokat i radca prawny z wieloletnim doświadczeniem pomoże Ci uzyskać najbardziej korzystny dla Ciebie wyrok.

2. Co mi grozi za nękanie, jeżeli moja ofiara próbowała się zabić?

Zgodnie z art. 190a § 3 kk, jeżeli następstwem uporczywego nękania lub podszycia się pod inną osobę jest targnięcie się pokrzywdzonego na własne życie, sprawca podlega karze od roku do lat 10. Jak pewnie zauważyłeś, rozpiętość kary w tym przypadku jest znaczna i jej wymiar w dużym stopniu zależy od okoliczności popełnienia czynu oraz zebranych w toku postępowania dowodów.

3. Kiedy mamy do czynienia ze stalkingiem?

Uporczywe nękanie jest celowym i długotrwałym działanie skierowanym przeciwko drugiej osobie. Jest to ciąg natrętnych i przykrych dla ofiary zachowań sprawcy, w wyniku których u nękanego pojawia się strach i poczucie zagrożenia. Stalking może skutecznie zniszczyć spokojne życie ofiary. Do zachowań, które można uznać za stalkowanie, możemy zaliczyć nachodzenie ofiary w jej domu lub w pracy, wielokrotne telefony (zwłaszcza w porze nocnej), nękanie smsami lub mailami czy wysyłanie ofierze niechcianych prezentów. Często stalker nękając inną osobę, popełnia jednocześnie inne przestępstwa na szkodę pokrzywdzonego. Są nimi najczęściej groźby karalne (o których mowa w art. 190 kk), naruszenie miru domowego (art. 193 kk), zniewaga (art. 216 kk) czy naruszenie nietykalności cielesnej (art. 217 kk).

4. Mój były mąż nie może pogodzić się z naszym rozwodem. Nachodzi mnie w domu i w pracy, cały czas do mnie dzwoni, nęka mnie SMSami. Co powinnam zrobić?

W pierwszej kolejności należy ustalić, czy zachowanie sprawcy jest uporczywym nękaniem czy innym przestępstwem. Pamiętaj więc o zebraniu dowodów, które później mogą odegrać kluczową rolę w postępowaniu przed sądem – mogą to być np. nagrane rozmowy telefoniczne, smsy, maile, listy czy podejrzane przesyłki. Postępowanie w sprawie o stalking wszczynane jest tylko i wyłącznie na wniosek pokrzywdzonego. Oznacza to, iż organ ścigania (prokurator lub Policja) nie może podjąć niezbędnych kroków, dopóki nie złożysz wniosku o ściganie.

5. Mój brat jest oskarżony w sprawie o uporczywe nękanie sąsiadki. Znajduje się on pod stałą opieką psychiatry, ponieważ cierpi na schizofrenię. Czy jego choroba może mieć wpływ na rozstrzygnięcie sprawy?

Kwestię niepoczytalności sprawcy reguluje art. 31 kk. Nie popełnia przestępstwa ten, kto w wyniku choroby psychicznej, upośledzenia umysłowego lub innego zakłócenia czynności psychicznych nie był w stanie pokierować swoim postępowaniem w czasie popełnienia czynu lub nie mógł zrozumieć znaczenia swojego czynu. W takim przypadku sąd umarza postępowanie i może orzec jedynie środek zabezpieczający w postaci np. pobytu w zakładzie psychiatrycznym. Jeżeli poczytalność sprawcy była w momencie popełnienia przestępstwa znacznie ograniczona, sąd może zastosować nadzwyczajne złagodzenie kary. Jeżeli sprawca wprawił się w stan nietrzeźwości lub odurzenia, w wyniku czego jego poczytalność została wyłączona lub ograniczona, nie można stosować przepisów art. 31 § 1 i 2.

Sprawa dotyczyła podpisywania się pracownika pod fakturą VAT jako właściciel firmy. Sprawa zakończyła się bardzo szybko, gdyż oskarżony zgodził się na dobrowolne poddanie się karze w trybie art. 335 k.p.k. W zamian za niższą karę oskarżony przyznał się do winy. W akcie oskarżenia, jako popełniony czyn, wskazano podrobienie lub przerobienie dokumentu. I być może w niektórych sytuacjach takie rozwiązanie rzeczywiście może być dla podejrzanego korzystne, to jednak w tej sprawie tak nie było. Sąd pierwszej instancji „przybił” uzgodnioną karę i wydał wyrok skazujący. Żadna ze stron nie wnosiła ponadto odwołania do II instancji. Wyrok stał się prawomocny. Na tym jednak sprawa się nie zakończyła. Kasację od wyroku złożył Prokurator Generalny, a sprawa trafiła do Sądu Najwyższego. I co najistotniejsze, wyrok został uchylony, a sprawa trafiła do ponownego rozpoznania. Konkluzja wyroku jest taka, że wyrok w obecnej postaci nie może się utrzymać, ze względu na zły opis czynu zabronionego. Zamiast „podrobienie lub przerobienie dokumentu” winno być użyte jeszcze sformułowanie „w celu użycia za autentyczny”. Niby parę słów, ale diametralnie zmienia to czyn zabroniony. Karane jest podrabianie podpisu jedynie w celu użycia go za autentyczny. Wymóg ten wprost wynika z art. 270 kk. Kto, w celu użycia za autentyczny, podrabia lub przerabia dokument lub takiego dokumentu jako autentycznego używa, podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności od 3 miesięcy do lat 5. Prawda jest taka, że gdyby oskarżony miał obrońcę, to zapewne udałoby się uniknąć takiego niedopatrzenia. Przy okazji warto wspomnieć o drugim zarzucie Prokuratora Generalnego. Do zastosowania dobrowolnego poddania się karze konieczne jest obszerne złożenie zeznań tak, aby w sprawie nie było wątpliwości. Co prawda, w niniejszej sprawie oskarżony zgodził się na wysokość kary, to jednak w postępowaniu odmówił składania zeznań. W takim wypadku nie jest możliwe skazanie w trybie 335. Prokurator podniósł to uchybienie, jednak nie wykazał jaki ma ona wpływ na treść wyroku. Jest to błąd formalny Prokuratora. Jednakże nie miał on takiego wpływu, właśnie ze względu na wcześniejsze uchybienie w opisie przestępstwa.

Jak widzisz, prawo jest pełne kruczków. Dlatego jeśli prowadzone jest przeciwko Tobie postępowanie karne, nie wahaj się i skorzystaj z pomocy naszego adwokata.

Bójka lub pobicie pomoc prawna

Zgodnie z art. 158 k.k., za udział w bójce lub w pobiciu i w związku z tym narażenie człowieka na bezpośrednie niebezpieczeństwo utraty życia lub zdrowia, grozi kara do 3 lat pozbawienia wolności. W przypadku, gdy następstwem przestępstwa określonego w art. 158 k.k. jest ciężki uszczerbek na zdrowiu człowieka, sprawcy grozi kara od 6 miesięcy do 8 lat pozbawienia wolności. Jako ciężki uszczerbek na zdrowiu należy rozumieć którykolwiek z wymienionych w art. 156 § 1 k. k. skutków: pozbawienie człowieka wzroku, słuchu, mowy, zdolności płodzenia lub inne ciężkie kalectwo, ciężka choroba nieuleczalna lub długotrwała choroba realnie zagrażająca życiu, trwała choroba psychiczna, całkowita albo znaczna trwała niezdolność do pracy w danym zawodzie, a także trwałe oraz istotne zeszpecenie lub zniekształcenie ciała. Jeżeli w wyniku przestępstwa określonego w art. 158 k.k. dojdzie do zgonu człowieka, to każdy uczestnik bójki lub pobicia musi liczyć się z karą więzienia wymierzaną na okres od roku do 10 lat.

Jeżeli sprawca przestępstwa z art. 158 k.k. używa podczas brania udziału w bójce lub pobiciu broni palnej, noża lub innego podobnie niebezpiecznego przedmiotu, odpowiada za przestępstwo określone w art. 159. W tym przypadku grozi mu kara więzienia od 6 miesięcy do 8 lat. Niebezpiecznym przedmiotem jest taki przedmiot, który ze względu na swoje indywidualne cechy, użyty w sposób zwykły w sytuacji bójki lub pobicia stwarza niebezpieczeństwo wystąpienia skutku w postaci uszkodzenia ciała lub śmierci człowieka. Rolę innego niebezpiecznego przedmiotu może więc pełnić siekiera, maczeta czy rozbita butelka (tzw. „tulipan”). Co ciekawe, w orzecznictwie do niebezpiecznych przedmiotów, które można użyć w celu popełnienia czynu opisanego w art. 159 k.k., zalicza się również psy ras uznawanych za agresywne. Sąd Apelacyjny w Łodzi wyrokiem z dnia 9 sierpnia 2005 r. (sygn. akt II Aka 135/05) uznał psa rasy Amstaf za „inny podobnie niebezpieczny przedmiot” w myśl art. 159 k.k. Zdaniem Sądu, o zaliczeniu psów tej rasy do kategorii innych niebezpiecznych przedmiotów decyduje ich silna budowa oraz agresja, zajadłość i nieustępliwość. Szczucie psem ofiary jest zdaniem Sądu uniemożliwieniem ofierze podjęcia skutecznej obrony, a przez to można uznać takie zachowanie za sposób realizacji celu przestępczego. W podobnym tonie wypowiedział się Sąd Apelacyjny w Gdańsku w postanowieniu z 11 października 2000 r. (sygn. akt II AKz 383/00). Sąd Apelacyjny w Gdańsku tym razem za „niebezpieczny przedmiot” uznał psa rasy Rottweiler, przez wzgląd na ich naturalne właściwości oraz bezpośrednim niebezpieczeństwie dla życia lub zdrowia, jakie stanowi posłużenie się psami tej rasy. Sąd podkreślił również konieczność poddania psów rasy Rottweiler profesjonalnemu szkoleniu.

Czyn określony w art. 158 k.k. ma postać udziału w bójce albo w pobiciu. Podział ten ustawodawca utworzył w celu zapobieżenia wątpliwościom ze strony zarówno sądów, jak i organów ścigania. Bójkę można zdefiniować jako starcie pomiędzy trzema lub więcej osobami, które atakują siebie nawzajem i bronią się przed razami innych uczestników zajścia. Nie można bezsprzecznie ustalić, kto z biorących udział w bójce jest agresorem, a kto ofiarą. Z kolei przy pobiciu możemy jednoznacznie rozróżnić napastnika i broniącego się. Jeżeli przynajmniej dwie osoby atakują na inną osobę (lub osoby), to mamy do czynienia z pobiciem. Strona atakowana nie ma zamiaru atakować agresora, co najwyżej broni się lub próbuje się bronić przed napaścią.

Art. 158 k.k. – co robić?

Jak zostało to już wcześniej wspomniane, aby dane zajście można było nazwać bójką lub pobiciem, muszą w nim uczestniczyć co najmniej 3 osoby. Dwie osoby walczące między sobą (lub jedna osoba atakująca drugą) nie popełniają przestępstwa określonego w art. 158 k.k. W tym przypadku w grę wchodzi odpowiedzialność za czyny określone w art. 157 k.k. (średni lub lekki uszczerbek na zdrowiu), art. 156 k.k. (ciężki uszczerbek na zdrowiu) albo art. 217 k.k. (naruszenie nietykalności cielesnej) itp.

Zgodnie z art. 25 § 1 k.k. nie popełnia przestępstwa ten, kto w obronie koniecznej odpiera bezpośredni i bezprawny zamach na jakiekolwiek dobro chronione prawem. Za przekroczenie granic obrony koniecznej, zwłaszcza zastosowanie środka obrony nieadekwatnego do niebezpieczeństwa (np. w przypadku, gdy agresor atakuje ofiarę pięściami, a ta, broniąc się, dotkliwie rani go znalezionym kawałkiem szkła, powodując u niego ciężki uszczerbek na zdrowiu) grozi odpowiedzialność karna w granicach przewidzianych za popełnione przez broniącego się przestępstwo. Sąd bierze jednak takie okoliczności pod uwagę i może z tego tytułu zastosować nadzwyczajne złagodzenie kary lub nawet odstąpić od jej wymierzenia. Sprawca nie podlega karze, jeżeli udowodni, że przekroczył granice obrony koniecznej, ale działał pod wpływem strachu lub wzburzenia usprawiedliwionych okolicznościami zamachu. Życie i zdrowie ludzkie niewątpliwie można zaliczyć do dóbr chronionych prawem – kary za przestępstwa przeciwko życiu i zdrowiu zawarte są w rozdziale XIX Kodeksu karnego. Co więcej, prawną ochronę życia i zdrowia oraz wolność od nieludzkiego, okrutnego lub poniżającego traktowania gwarantują art. 39, 40 oraz 41 ust. 1 Konstytucji9. O ile kwestia obrony koniecznej w przypadku pobicia nie budzi większych wątpliwości, o tyle w przypadku bójki raczej nie można mówić o obronie koniecznej. Istnieje jednak kilka wyjątków od tej zasady. W obronie koniecznej działa na przykład osoba neutralna, która usiłuje zapobiec bójce lub ją zakończyć np. poprzez rozdzielenie walczących między sobą osób. Dobrodziejstwo opisane w art. 25 k.k. można zastosować również wobec osoby, która definitywnie zrezygnowała z dalszego udziału w bójce lub wskutek przebiegu zdarzenia opisanego w art. 158 k.k. stała się niezdolna do walki. Co ważne, nie działa w obronie koniecznej ten, kto staje po stronie jednego z uczestników bójki i próbuje mu pomóc. Broniący tylko wybranej osoby (lub osób) automatycznie przystępuje do udziału w bójce, przez co również on poniesie odpowiedzialność za czyn z art. 158 k.k.

Art 158 kk – najważniejsze pytania

W art. 158 kk mowa jest o bójce i o pobiciu. Czym różni się bójka od pobicia?

Z bójką mamy do czynienia wtedy, gdy co najmniej trzy osoby atakują się nawzajem. Występują w podwójnej roli – zarówno agresorów, jak i ofiar. Natomiast pobiciem jest czynna napaść dwóch lub więcej osób na inną osobę (lub osoby). Podział ról jest tutaj wyraźny – mamy stronę atakującą i atakowaną. Ofiary nie chcą uczestniczyć w starciu, co najwyżej bronią się przed napastnikami.

Co grozi za udział w bójce lub w pobiciu w 2018 roku?

Przestępstwo udziału w bójce lub w pobiciu scharakteryzowane zostało w art. 158 § 1 kk. Zgodnie z art. 158 § 1 kk, kto bierze udział w bójce lub w pobiciu, narażając inną osobę na bezpośrednie niebezpieczeństwo utraty życia lub zdrowia, podlega karze pozbawienia wolności do lat 3. Najłagodniejszą możliwą karą, jaką może orzec sąd, jest jeden miesiąc więzienia.

Wraz z kilkoma kolegami pobiłem nielubianego znajomego. W wyniku odniesionych ran znajomy ten trafił do szpitala. Jego stan jest bardzo poważny, nie wiadomo, czy przeżyje. Czy w tym przypadku sąd może mi wymierzyć wyższą karę?

Skutkiem popełnionego przez Ciebie czynu jest ciężki uszczerbek na zdrowiu człowieka w myśl art. 156 kk. Jako ciężki uszczerbek na zdrowiu można bowiem uznać chorobę realnie zagrażającą życiu człowieka. Zgodnie z art. 158 § 2 kk, jeżeli następstwem bójki lub pobicia jest ciężki uszczerbek na zdrowiu człowieka, sprawcy grozi kara pozbawienia wolności od 6 miesięcy do lat 8. Natomiast jeżeli skutkiem bójki lub pobicia jest śmierć człowieka, sprawcy grozi kara więzienia od roku do 10 lat.

Uczestniczyłem w bójce na stadionie. Miałem przy sobie nóż, którym zraniłem kilka osób. Jaka kara mi grozi?

Sąd wymierzy Ci karę na podstawie art. 159 kk. Zgodnie z tym przepisem, kto, biorąc udział w bójce lub w pobiciu człowieka, używa broni palnej, noża lub innego równie niebezpiecznego przedmiotu, podlega karze więzienia od 6 miesięcy do lat 8.

Pokłóciłem się z kolegą. Aby rozwiązać konflikt, umówiliśmy się na tzw. „ustawkę”. Podczas walki kopnąłem go w nogę tak mocno, że złamałem mu kość. Czy grozi mi odpowiedzialność karna z art. 158 kk?

W bójce uczestniczą co najmniej trzy osoby, które atakują się wzajemnie. Z kolei pobicie polega na tym, że co najmniej dwie osoby atakują inną osobę lub osoby. Walki „jeden na jednego” nie można więc uznać ani za bójkę, ani za pobicie. W Twoim przypadku w grę wchodzi odpowiedzialność karna za przestępstwo z art. 157 § 1 kk, czyli spowodowanie średniego uszczerbku na zdrowiu człowieka. Przestępstwo z art. 157 kk zostanie szerzej omówione w kolejnym artykule.

Przywłaszczenie zostało uregulowane w kodeksie karnym, w art 284 kk. Zgodnie z paragrafem pierwszym, kto przywłaszcza sobie cudzą rzecz ruchomą lub prawo majątkowe, podlega karze pozbawienia wolności do lat 3. Gdyby wziąć pod uwagę wyłącznie potoczne rozumienie tego przepisu, to można by dojść do wniosku, że w powyższej normie chodzi o zwykłą kradzież. Istnieje jednak zasadnicza różnica w przypadku tych dwóch czynów. W przypadku kradzieży, złodziej bezprawnie dokonuje zaboru przedmiotu. W przypadku przywłaszczenia osoba, która nie jest właścicielem, będąca jednak w legalnym posiadaniu, uniemożliwia wykonywanie prawa własności, jakie przysługują prawowitemu właścicielowi. Najczęstszym przypadkiem takim będzie sytuacja, gdy ktoś pożyczył komuś rzecz, a ten drugi odmawia zwrócenia owej rzeczy.

Kwestię czym jest przywłaszczenie poruszył również Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 4 stycznia 2006 roku o sygn IV KK 376/05. W wyroku tym stwierdził, że w przeciwieństwie do kradzieży sprawca przywłaszczenia nie zabiera cudzego mienia ruchomego w celu przywłaszczenia, lecz bezprawnie rozporządza cudzą rzeczą ruchomą, która znalazła się w jego legalnym, niebezprawnym posiadaniu. Dla oceny zachowania sprawcy mają więc znaczenie zarówno moment wejścia w posiadanie rzeczy, jak i moment rozporządzenia rzeczą.

Przedmiotem tego przestępstwa może być tylko rzecz ruchoma lub prawo majątkowe. Oznacza to, że nie ma możliwości popełnienia przywłaszczenia np. nieruchomości.

Za powyższy czyn grozi sprawcy kara pozbawienia wolności do lat 3. Jednakże jeśli przywłaszczona rzecz została uprzednio „powierzona”, kara wynosi już od 3 miesięcy, do 5 lat pozbawienia wolności. Natomiast jeśli czyn jest przestępstwem mniejszej wagi lub też przywłaszczona została rzecz znaleziona, sprawcy grozi już tylko grzywna, kara ograniczenia wolności lub pozbawienia wolności do roku.

Pokrzywdzony powyższym przestępstwem musi pamiętać również o konieczności złożenia wniosku o ściganie w sytuacji, gdy sprawcą jest osoba dla niego najbliższa w rozumieniu przepisów prawa karnego.
W przypadku wszczęcia postępowania karnego w twoim przypadku nie wahaj się, by skorzystać z pomocy profesjonalisty. Adwokat lub radca prawny posiada wiedzę, która może sprawić, że zostaniesz oczyszczony z postawionych tobie zarzutów.

Już na wstępie mogę Ci powiedzieć, że na pytanie co grozi za kradzież nie ma jednej i krótkiej odpowiedzi. Jest to spowodowane tym, że istnieje wiele różnych odmian tego przestępstwa. Ponadto również w kodeksie wykroczeń wyróżniono wykroczenie kradzieży. Zaczynając jednak od początku.

W art. 278 § 1 kodeksu karnego, który reguluje podstawowy typ kradzieży ustawodawca uznał, że kto zabiera w celu przywłaszczenia cudzą rzecz ruchomą, podlega karze pozbawienia wolności od 3 miesięcy do lat 5. Taka sama kara grozi za kradzież programu komputerowego, energii oraz karty uprawniającej do płacenia. W pierwszych dwóch przypadkach konieczność dodatkowego wymienienia została podyktowania faktem, iż program komputerowy oraz energia nie są rzeczami. Natomiast Sama karta kredytowa nie reprezentuje sobą dużej wartości, ale umożliwia ona podjęcie pieniędzy na koncie, co już rodzi ze sobą ryzyko znacznego uszczerbku majątkowego.

Jeśli przedmiotem kradzieży jest przedmiot mniejszej wagi, to za taki czyn grozi sprawcy kara grzywny, ograniczenia wolności lub pozbawienia wolności do roku. Znaczne zaostrzenie kary następuje w sytuacji, gdy sprawca dokonał kradzieży z włamaniem. Za ten czyn grozi kara pozbawienia wolności od roku do 10 lat. Jeszcze ostrzejsze sankcje zostały zastosowane w przypadku rozboju, czyli kradzieży z użyciem przemocy. Ustawodawca uznał, że za to przestępstwo należy się kara pozbawienia wolności od 2 do 12 lat, a jeśli użył on do rozboju broni palnej, dolna granica wzrasta do 3 lat. Jeśli przestępstwo kradzieży z włamaniem lub rozbojem jest mniejszej wagi, możliwa kara ulega zmniejszeniu od 3 miesięcy do 5 lat pozbawienia wolności.

W przypadku wykroczenia kradzieży kodeks przewiduje za podstawowy typ jedynie karę aresztu, grzywny albo ograniczenia wolności. Warto odnotować, że kodeks wykroczeń przewiduje wiele różnych odmian wykroczenia kradzieży, które nierzadko są bardzo kazuistyczne. Przykładem jest art. 123 kw, w którym to odpowiada za wykroczeniu, kto z nienależącego do niego ogrodu bezprawnie zabiera w nieznacznej ilości owoce, warzywa lub kwiaty. Za to wykroczenie grozi kara grzywny do 250 złotych albo kara nagany.

Odpowiadając na drugie pytanie, czy warto skontaktować się z adwokatem lub radcą prawnym, to odpowiedź może być tylko jedna. Oczywiście. Nie zawsze konieczna będzie reprezentacja w sądzie przez obrońcę, jednakże podstawowym minimum jest kontakt z prawnikiem i omówienie swojej sytuacji prawnej. Mogą istnieć okoliczności działające na twoją korzyść, o których jednak nie zdajesz sobie sprawy. Może on Cię również uratować przed błędem pochopnego przyznania się do popełnianego czyny. Dlatego najlepiej skontaktować się z prawnikiem najwcześniej jak to możliwe.

W art. 280 kodeksu karnego został usankcjonowany podstawowy typ przestępstwa rozboju. Zgodnie z nim, kto kradnie, używając przemocy wobec osoby lub grożąc natychmiastowym jej użyciem albo doprowadzając człowieka do stanu nieprzytomności lub bezbronności, podlega karze pozbawienia wolności od lat 2 do 12. Jak widać rozpiętość grożącej kary jest dość znaczna. Jednakże nawet w najlepszym razie, w przypadku skazania, sprawcy grozi aż dwa lata. W niniejszej sytuacji, mając na uwadze znaczną rozpiętość kary duże znaczenie będzie miała twoja linia obrony. Gorąco zalecam do skorzystania z pomocy adwokata lub radcy prawnego. Adwokat pomoże Ci przygotować się do wystąpienia przed Sądem i wykaże wszystkie argumenty przemawiające na twoją korzyść.

2. Co jeśli dokonałem rozboju z użyciem niebezpiecznego przedmiotu?

Rozbój z wykorzystaniem niebezpiecznego przedmiotu jest kwalifikowanym typem rozboju, o którym mowa powyżej. Jeżeli sprawca rozboju posługuje się bronią palną, nożem lub innym podobnie niebezpiecznym przedmiotem lub środkiem obezwładniającym albo działa w inny sposób bezpośrednio zagrażający życiu lub wspólnie z inną osobą, która posługuje się taką bronią, przedmiotem, środkiem lub sposobem, podlega karze pozbawienia wolności na czas nie krótszy od lat 3. Jak widzisz, za to przestępstwo grozi kara od 3 lat pozbawienia wolność do lat 12. W stosunku do podstawowego typu podwyższeniu uległa minimalna kara, jaką może zasadzić Sąd.

3. Co grozi za kradzież z rozbojem?

Kwestia ta została omówiona w art. 281 kk. Kto, w celu utrzymania się w posiadaniu zabranej rzeczy, bezpośrednio po dokonaniu kradzieży, używa przemocy wobec osoby lub grozi natychmiastowym jej użyciem albo doprowadza człowieka do stanu nieprzytomności lub bezbronności, podlega karze pozbawienia wolności od roku do lat 10. Oznacza to, że W stosunku do podstawowego typu rozbój możliwa do zasadzenia kara uległa zmniejszeniu. Na podobną karę może liczyć osoba, która w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, przemocą, groźbą zamachu na życie lub zdrowie albo gwałtownego zamachu na mienie, doprowadza inną osobę do rozporządzenia mieniem własnym lub cudzym albo do zaprzestania działalności gospodarczej.

4. Czy jeśli moje przestępstwo było mniejszej wagi, to mogę liczyć na mniejszy wyrok?

Tak, ustawodawca przewidział, że za przestępstwa mniejszej wagi, o których mowa powyżej grozi łagodniejsza kara. W takim wypadku sprawca może otrzymać karę pozbawienia wolności od 3 miesięcy do lat 5. Musisz mieć jednak na uwadze, że nie ma możliwości zastosowania tego przepisu do rozboju z użyciem niebezpiecznego przedmiotu.